เช้าแล้วเหรอเนี่ย..ยังง่วงอยู่เลย

คนเพิ่งตื่นนอนบ่นงึมงำเมื่อมองเห็นเวลาจากเข็มนาฬิกาลางๆ..

นี่คงเพราะตื่นเช้าเป็นนิสัย พอได้เวลาปุ๊บเขาก็เลยตื่นปั๊บแม้จะยังเป็นเวลาเช้ามืดอยู่ก็ตาม แต่ช่วงนี้เป็นหน้าร้อนทำให้สว่างเร็วกว่าปกติ แสงยามเช้าตรู่ของวันใหม่จึงเริ่มสาดส่องและลอดเข้ามาบ้าง แต่ก็เป็นแสงสีทองนวลที่ดูนุ่มละมุนอบอุ่นดี พลอยทำให้รู้สึกว่าวันนี้ก็คงจะเป็นวันที่ดีอีกวันหนึ่ง..

ร่างโปร่งค่อยๆลุกออกจากเตียงอย่างสะลึมสะลือเพราะยังไม่ตื่นดีนัก ในใจกะว่าจะไปล้างหน้าล้างตาแล้วจะรีบกลับบ้านเพื่อไปทำธุระสำหรับวันนี้ให้เรียบร้อยตามที่คิดเอาไว้

พอดีสายตาไปกระทบเข้ากับเงาดำใหญ่ที่นอนนิ่งอยู่บนโซฟา ทำเอาสะดุ้งตกใจจนต้องเผลออุทานออกมา แต่พอมองดีๆแล้วจึงรู้ว่าเงาดำๆนั้นก็คือเจ้าของห้องนั่นเอง เลยรีบเอามือปิดปากตัวเองแน่น เพราะกลัวว่าจะทำเสียงดังและทำให้อีกฝ่ายตื่นขึ้นมา

มานอนอะไรตรงนี้เนี่ย..หนาวแย่เลย

เจพึมพำด่าตัวเองที่ทำให้ดวงเมืองต้องสละที่นอนอันแสนอบอุ่นให้เขา แหม..จริงๆแล้วมานอนด้วยกันก็ได้แท้ๆ เขายินดีและเต็มใจอย่างที่สุดอยู่แล้ว

พอคิดแบบนี้ก็พลันรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เลยต้องรีบสลัดความคิดนั้นออกไปแล้วคว้าผ้าห่มบนเตียงมาห่มให้กับคนตัวโตที่นอนขดอยู่นั้นอย่างเบามือที่สุด หลังจากนั้นก็คุกเข่าลงข้างๆ นั่งเท้าคางมองหน้าคนหลับอยู่อย่างนั้น มองไปมองมาก็หันไปแอบหัวเราะเพราะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนได้ฝันแปลกๆเกี่ยวกับอีกฝ่าย

..นี่สงสัยเขาคงฟุ้งซ่านมากเกินไปเลยฝันว่าคนตรงหน้ายอมรับรักแล้ว.

แม้จะเป็นแค่ฝันแต่ผมก็มีความสุขมาก ขอบคุณนะครับ

เสียงหวานกระซิบแผ่ว นิ้วเรียวเข้าเสยเรือนผมยุ่งของคนหลับให้เข้าที่ก่อนจะโน้มตัวลงจูบเบาๆที่หน้าผากกว้างนั้นด้วยความรักเต็มเปี่ยม แล้วเจจึงละไปทำธุระส่วนตัว

จนกระทั่ง ได้ยินเสียงนาฬิกาข้อมือดังเตือนตอนหกโมงเช้า เขาก็เตรียมพร้อมที่จะออกจากห้องแล้ว เมื่อเหลียวซ้ายแลขวาดูความเรียบร้อย พบว่าร่างสูงยังคงนอนหลับนิ่งอยู่ที่โซฟาเหมือนเดิม จึงย่องเข้าไปใกล้ เพื่อจ้องดูชายหนุ่มอีกครั้ง

มองกี่ครั้งก็ไม่เบื่อเลยจริงๆ อยู่แบบนี้แล้วดูเหมือนคนเป็นสามีมองดูภรรยาก่อนออกไปทำงานเลยแฮะ

เอาเข้าไป ความผิดแผลงๆอีกแล้ว

เจแอบขำแล้วจึงขยับผ้าห่มของอีกฝ่ายให้มิดชิดขึ้น และก่อนจะออกจากห้องไปยังเขียนโน้ตเล็กๆทิ้งไว้ด้วย เป็นโน้ตอวยพรที่เขาใช้เวลาเขียนนานที่สุดในชีวิตเท่าที่จำได้เลย เพราะว่าทุกคำ ทุกประโยคต้องรวบรวมความกล้าลงไปตั้งมากมาย

และเมื่อเขียนจบก็ต้องอ่านทวนซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ อ่านไปก็ถอนหายใจไปอย่างเป็นกังวลเต็มที่

หวังว่าคงไม่โดนขยำทิ้งหรอกนะ

เจตัดใจ แล้วประทับจูบของตนลงไปที่กระดาษแผ่นบางนั้นเบาๆ ก่อนจะวางมันไว้ที่ข้างหมอนอย่างทะนุถนอม แล้วจึงออกจากห้องไปทันที

และเมื่อเสียงประตูห้องปิดลงแล้ว นัยน์ตาคมของเจ้าของห้องก็ลืมขึ้นมาอย่างฉับพลัน คนที่ (แกล้ง) หลับกลับกระเด้งตัวขึ้นมาจากโซฟาอย่างรวดเร็ว สายตาจ้องมองไปยังบานประตูสลับกับผ้าห่มในมืออย่างใจลอย จนเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก็รีบลุกขึ้นไปยังเตียงของตัวเองแล้วหยิบโน้ตแผ่นเล็กๆที่วางอยู่บนหมอนขึ้นมาอ่านทันที

โน้ตนั้นเป็นทั้งคำอวยพรทั้งคำสารภาพของคนเขียน ..น่าแปลกที่คนอ่านอย่างเขากลับอ่านมันได้อย่างใจเย็น แม้ว่าหัวใจจะเต้นถี่เร็วกว่าปกติก็ตามที

Happy Birthday to the One I Love

I'd like to give you so many things for your birthday.

But the thing I would most like for you to have is something

that I'll never give to anyone else but you.

A love... that lasts and lasts.

A love shared... that every day grows more lovely,

more meaningful, and more important.

And a life so good and so happy,

all for you.....with love from me.

See you, this evening

FromJ

นัยน์ตาคมไล่อ่านทีละคำ ทีละประโยค ดั่งจะพยายามทำความเข้าใจให้ลึกซึ้งถึงความหมายและความรู้สึกที่ส่งผ่านตัวอักษรที่แสนสวยงามเหล่านี้ และเมื่ออ่านจนจบ เขาก็ต้องส่ายหน้าเบาๆพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้จริงๆ

Thanks for your love.J

วันนี้เป็นวันเสาร์ทำให้ช่วงเวลาเกือบเจ็ดโมงเช้าของคฤหาสน์อนันตราชเงียบสงัดกว่าทุกวัน แต่เป็นแบบนี้ก็ดี เพราะเจก็ตั้งใจว่าจะกลับมาแบบเงียบๆอยู่แล้ว

รถเบนซ์สีดำคันงามได้จอดนิ่งอยู่หน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ มีคนสวนเก่าแก่มาเปิดประตูให้อย่างรีบร้อน เขาจึงเลี้ยวรถเข้าไปช้าๆ ก่อนจะเปิดกระจกรถทักทายผู้สูงวัยกว่าอย่างเป็นกันเอง

ไงลุงคำ..ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน

เจ้าของชื่อยิ้มกว้างให้กับผู้เป็นนาย ก็คุณหนูไม่ยอมกลับบ้านนี่ครับ นี่ถ้าคุณหญิงท่านยังอยู่ล่ะก็

คนเป็นเจ้าของบ้านหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ถึงคุณแม่จะจากไปแล้ว แต่คุณป้าก็ยังอยู่นะ

เฮอะ!..ผู้หญิงคนนั้นไม่มีอะไรจะมาเทียบกับคุณหญิงท่านได้หรอกนะครับ

ลุงคำพูดแบบนั้นแล้วก็ทำเสียงฮึดฮัดในลำคอแบบไม่ค่อยพอใจนัก แต่เพียงครู่เดียวก็กลับมายิ้มแย้มแจ่มใสดังเดิม เหตุผลนั่นก็เพราะวันนี้คุณหนูใหญ่ของตนกลับบ้านแล้วหลังจากย้ายไปอยู่คอนโดส่วนตัวซะหลายวัน

แล้วนี่ไปถึงไหนมาครับคุณหนู ได้นอนบ้างหรือยัง

นอนมาแล้วล่ะ พอดีผมจะกลับมาเอาของหน่อยแล้วก็จะมารอคุยกับยัยจอยด้วย เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ คงยังไม่มีใครตื่นใช่ไหม

ครับ เมื่อวานคุณภูมิกับคุณจอยไปงานเลี้ยง กลับมาก็ดึกดื่นเต็มที คิดว่าวันนี้คงตื่นสายแน่ แล้วคุณหนูจะให้ไปเชิญมาพบก่อนหรือเปล่าครับ

ไม่ต้องครับไม่ต้อง.. เจรีบบอกปัดอย่างรวดเร็ว เดี๋ยวผมขอไปทำงานซักพักก่อน เอาไว้ถ้าพวกเขาตื่นแล้วก็ให้ใครไปตามมาพบผมที่ห้องทำงานก็แล้วกัน

ลุงคำทำหน้าสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพียงรับคำสั้นๆ

เจยิ้มให้ชายแก่อีกครั้งแล้วจึงขับรถเข้าไปในบ้านของตนด้วยความเงียบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่ทว่าก็ยังไม่พ้นสายตาของใครคนหนึ่ง....คน..ที่กำลังจ้องมองรถเบนซ์หรูที่เลี้ยวเข้ามาด้วยสายตาที่แฝงความมุ่งหมายอะไรบางอย่างเอาไว้ผ่านทางหน้าต่างบนคฤหาสน์นั้น

ร่างโปร่งเดินตัวปลิวตรงไปยังห้องของตนทันทีที่เข้ามาในบ้าน และด้วยความชะล่าใจที่ไม่คิดว่าจะมีใครคนอื่นนอกจากตัวเองอยู่ ทำให้เผลอยืนไขกุญแจอย่างใจเย็นอยู่ที่หน้าประตู

ทว่าทันทีที่ประตูเปิดออกเขาก็ถูกใครคนหนึ่งที่ยืนรอจังหวะอยู่ในเงามืดเข้ากระชากแขนแล้วลากเข้าไปในห้องทันที!!

เจไม่ทันแม้แต่จะส่งเสียงร้อง นั่นเพราะริมฝีปากของตนถูกประกบจูบอย่างรุนแรงแล้ว!! และเขาก็รู้แล้วว่าคนที่เข้ามาจู่โจมล่วงเกินตัวเองอยู่นี้คือใคร!!ภูมิ!!!!

แขนอันแข็งแกร่งของภูมิเข้าโอบกอดผู้เป็นพี่เมียของตนแนบแน่น ตลอดเวลาที่โอบรั้ง ใบหน้าคมไม่คลาดคลาจากใบหน้าสวยเลย จนกระทั่งรู้สึกได้ว่าแรงขัดขืนเริ่มอ่อนลงแล้ว ชายหนุ่มจึงค่อยผ่อนแรงลงตาม แต่ทว่าความหอมหวานจากรสสัมผัสที่ใฝ่ฝันมานานนี้ก็ช่างยั่วเย้าจนห้ามใจไม่ได้ ภูมิจึงได้แต่ละเลียดความหอมละมุนของคนในอ้อมกอดด้วยความสุขจนพอใจ

ในห้วงเวลาแห่งความทรมานนี้ ช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าและเนิบนาบ..

คนที่ถูกล่วงเกินอยู่คล้ายถูกอีกฝ่ายแย่งชิงลมหายใจไป เริ่มสำลักไปกับความรุนแรงที่ได้รับ พร้อมกับร่างกายที่ชาและกำลังหมดความรู้สึกไปทีละนิด! มือที่ผลักไสอ่อนกำลังลงไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน! ในสมองขาวโพลนมึนงงไปหมด! สิ่งสุดท้ายที่นึกถึงอย่างเลือนลางคือใบหน้าของคนที่รักสุดหัวใจ..

คำเรียกสุดท้ายหยุดลงพร้อมกับร่างที่ค่อยๆทรุด แล้วเจก็หมดสติไปในอ้อมแขนของอีกฝ่ายทันที!!

ภูมิรีบโอบรั้งร่างโปร่งขึ้นมาแล้วช้อนอุ้มขึ้นแนบอก พาร่างอันอ่อนระทวยของเจเดินตรงไปยังห้องนอนที่อยู่ในสุด แล้ววางลงบนเตียงนอนอย่างทะนุถนอมที่สุด

ถ้าพี่คิดว่าหนีผมพ้นก็ลองดู

ชายหนุ่มก้มลงจูบที่แก้มขาวของคนที่สิ้นสติอยู่อย่างแผ่วเบาแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยที่หลับพริ้มอย่างหลงใหล มือใหญ่เข้ากระชากเสื้อเชิ้ตตัวหลวมอย่างแรงจนกระดุมขาดกระเด็นและถอดมันออกจากเจ้าของร่างอย่างรวดเร็วก่อนจะเหวี่ยงทิ้งไปอย่างสุดแรง แล้วผิวขาวละเอียดใต้ร่มผ้าตั้งแต่ลำคอเรียวระหงและช่วงไหล่ที่ค่อนข้างบางก็ปรากฏแก่สายตา

ภูมิจ้องมองเรือนร่างของคนตรงหน้าด้วยความกระหายเต็มทน รู้สึกถึงร่างกายที่ร้อนผ่าวและอารมณ์ส่วนลึกของตนที่กำลังพุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนแทบควบคุมไม่ได้!!

พี่เป็นของผม

เขาโน้มตัวประทับริมฝีปากของตนลงที่ริมฝีปากนุ่ม กดประทับแนบสนิทและหนักหน่วงขึ้นตามห้วงแห่งอารมณ์ แล้วพยายามสอดแทรกปลายลิ้นของตนเข้าไปสัมผัสความหวานล้ำจากรสจุมพิต ครั้งแล้วครั้งเล่า

เจส่งเสียงครางเครือด้วยความทรมานจากการถูกกดทับและลมหายใจที่ติดขัดจากการขาดอากาศ สติจึงเริ่มกลับคืนมาทีละน้อยและรับรู้จากสัมผัสอันจาบจ้วงของผู้ที่เป็นน้องเขย ว่าตัวเองกำลังถูกอีกฝ่ายล่วงเกินอยู่ และเขาคิดว่ามันคงจะเกินเลยจนสายเกินแก้ ถ้ายังไม่พยายามหาทางหนีตอนนี้!

แต่ในขณะที่เหตุการณ์กำลังเป็นไปเช่นนั้น! เสียงเรียกเข้าอันคุ้นเคยของโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นขัดจังหวะของทั้งสอง!

ภูมิสะดุ้งขึ้นเล็กน้อยก่อนจะละจากร่างโปร่ง ชายหนุ่มสอดส่ายสายตามองหาที่มาของต้นเสียงด้วยความหงุดหงิดใจ ก่อนจะส่งเสียงสบถเบาๆเมื่อรู้ว่าดังมาจากที่ไหน

ใครวะ..โทรมาแต่เช้า!

เขาเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตขาดวิ่นที่ตนเหวี่ยงทิ้งเอาไว้ขึ้นมา แล้วหยิบมืดถือเจ้าปัญหานั้นขึ้นมอง..ภาพที่ปรากฏบนหน้าจออันสว่างวาบนั้นทำให้เขาต้องเบิกตากว้างขึ้น ความรู้สึกโกรธ..ผิดหวัง..เสียใจ ประดังประเดเข้ามาในหัวใจพร้อมๆกัน

DD..เป็นมันอีกแล้ว

ชายหนุ่มจ้องมองรูปเจ้าของชื่อ DD นั้นด้วยความขุ่นเคืองและอิจฉาริษยาอย่างรุนแรง ดวงหน้าขาวเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความอัดอั้น นัยน์ตาทอประกายแข็งกร้าว และเพ่งมองหน้าจออยู่เนิ่นนานจนกระทั่งเสียงเรียกเข้ามือถือเงียบไป

แต่ทว่า..มันกลับดังขึ้นอีกครั้ง! คราวนี้ภูมิไม่รอช้าอีก รีบกดรับสายทันที เพราะเขาตัดสินใจแล้วที่จะต้องรู้ให้ได้ว่าผู้ชายในรูปนี้เป็นอะไรกับพี่เมียของตนกันแน่

เสียงที่ออกมาจากปลายสายเป็นเสียงผู้ชาย และเรียกชื่อกันดูสนิทสนมมาก ภูมิได้แต่สะกดกลั้นอารมณ์โกรธของตนไม่ให้ตวาดด่าฝ่ายตรงข้ามไปเสียก่อน

..

ปลายสายร้องเรียกกลับมาอีกครั้ง ภูมินิ่งอึ้งไปชั่วครู่ก่อนจะพยายามเค้นเสียงตอบกลับไป

แกเป็นใคร!..มีธุระอะไรกับพี่!!

คราวนี้ปลายสายเป็นฝ่ายเงียบไปบ้าง ก่อนจะมีเสียงตอบกลับมา ทว่าเสียงนั้นไม่ฟังดูนุ่มหูเหมือนครั้งก่อนแล้ว กลับแข็งกระด้างและเย็นชา ทั้งยังเปี่ยมอำนาจจนน่าขนลุก

ฉันถามว่าแกเป็นใคร!! เกี่ยวข้องอะไรกับพี่เจ!!

แกไม่มีสิทธิ์!..อย่ามายุ่งกับพี่เจอีก แล้วไม่ต้องโทรมาอีกนะ!!

ภูมิกดตัดสายทิ้งทันทีเพราะหลังจากอดทนคุยจนกระทั่งรู้จักชื่อของอีกฝ่ายแล้ว เขาก็ไม่สามารถจะกักเก็บอารมณ์โกรธแค้นเอาไว้ได้ สุดท้ายเลยเผลอตะคอกใส่ปลายสายเสียงดังลั่นห้อง

ฮ่ะๆๆDD!..ดวงเมือง!!..ดวงเมือง!!!...หลอกผมได้นะ!!!

เขาหัวเราะให้กับความโง่เง่าของตัวเองแล้วรีบหันกลับมาหาคนใจร้ายที่หลอกเขา แต่บนเตียงกลับพบแต่ความว่างเปล่า ร่างนั้นหายไปแล้ว!! พี่เจ!!..

ร่างโปร่งเจ้าของชื่อนั้นได้สติเต็มที่ตั้งแต่ได้ยินเสียงตวาดด่าแล้ว และกำลังลุกหนีเข้าไปในห้องทำงานด้านในด้วยความรีบร้อน เจสะดุ้งขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเรียก พลันเสียเวลาชั่วขณะหันมาจ้องมองร่างสูง ดังนั้นตัวเองจึงชะงักงันอยู่ที่หน้าประตู

อย่าเข้ามานะ..นายบ้าไปแล้ว นายกล้าดียังไงถึง..ถึงได้..โธ่เอ๊ย!..นี่มันในบ้านของฉันแท้ๆ

ตอนนี้ร่างโปร่งอยู่ในสภาพที่ทุลักทุเลเต็มที่ ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเผือด และทั้งร่างยังสั่นสะท้านด้วยความอับอายปนตื่นตระหนก

ภูมิไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะพูดว่าตนอย่างไร ไอ้คนที่โทรมาเมื้อกี้..มันชื่อดวงเมือง .. DD ไหนพี่บอกว่ามันชื่อเดชา ดวงนนท์ยังไง เขาถามกลับด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยวและคาดคั้น เพราะนี่ต่างหากที่เขาสนใจ

สองคนต่างพูดกันไปคนละเรื่อง แต่ชื่อดวงเมืองที่ภูมิพูดออกมานั้นกลับทำให้เจตกใจ..แต่เขาก็พยายามระงับจิตใจให้เป็นปกติ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยเย็นชา ทั้งๆที่ในใจแทบอยากจะหนีออกไปให้พ้นๆจากสภาพอันเลวร้ายนี้เต็มทน

ขอบอกเอาไว้เลยนะภูมิ ถ้านายยังคิดทำบ้าๆแบบนี้อีกฉันจะไล่นายออกจากบ้าน อย่าคิดว่าฉันไม่กล้านะ รีบออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!!

เจตะคอกใส่บ้าง แต่ภูมิยังนิ่งงัน นัยน์ตาที่จ้องมองมาแฝงความเจ็บปวดใจอย่างสาหัสแต่ชั่วครู่ก็จางไปอย่างรวดเร็ว แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นมาอีกครั้ง!!

ถ้าพี่คิดว่าไล่ผมไปได้ก็เชิญเลย! ผมไม่สน..ซักวัน..ซักวัน..ผมจะทำให้พี่ยอมเป็นของผมให้ได้! แล้วไอ้ดวงเมืองนั่นอีก..ผมไม่ยอมให้มันมาแย่งพี่ไปได้เด็ดขาด!!

พูดจบภูมิก็ทำท่าจะวิ่งเข้ามาหาเจอีกครั้ง ร่างโปร่งจึงรีบเปิดประตูหนีเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของตนทันที! ซึ่งจังหวะที่ปิดประตูนั้นเองก็ทันพอดีกับคนที่เพิ่งไล่ตามมาถึงแบบเส้นยาแดงผ่าแปด!!

ภูมิทุบประตูห้องทำงานดังลั่นด้วยความหงุดหงิด และพยายามผลักดันเต็มที่ แต่ก็ไร้ผล!..

พี่เจ!..ออกมานะ!..ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน..พี่เจ!!..อย่าหนีผม!!

เจตะโกนไล่อีกแต่เสียงที่ออกมาก็สั่นพร่าและแหบแห้ง รู้สึกหมดแรงจนต้องใช้หลังพิงประตูนิ่ง แต่เสียงทุบประตูและเสียงอ้อนวอนยังดังต่อไปหลายครั้ง ซึ่งทำให้เขาไม่อาจจะวางใจในความปลอดภัยของตัวเองได้

.

เจได้แต่ใช้ความเงียบโต้ตอบกลับไป ได้ยินเสียงภูมิถอนหายใจเบาๆ เพราะชายหนุ่มทั้งตะคอกด้วยถ้อยคำรุนแรง ทั้งล่อหลอกและขู่ หรืออ้อนวอนขอยอมแพ้ แต่ก็ไม่ทำให้เจที่ขังตัวเองอยู่ในห้องใจอ่อนลงได้เลย

..

เจยังคงไม่ตอบคำและไม่แยแสสนใจเหมือนเดิม แต่ทว่าสิ่งที่เรียกความสนใจจากร่างโปร่งได้กลับเป็นเสียงๆหนึ่งที่ดังขึ้นเป็นครั้งที่สามในรอบวัน เจรีบแนบหูลงกับบานประตูทันที และพยายามฟังให้ได้มากที่สุด

ส่วนภูมิที่ใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็งก็ยังไม่สามารถทำให้ประตูเปิดออกมาได้ ความโกรธและน้อยใจมีมากมายจนเต็มหัวใจอยู่แล้ว ยิ่งพอรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของมือถือในมือพร้อมกับเสียงเรียกเข้าอันแสนน่ารำคาญนั่น ยิ่งทำให้ชายหนุ่มแทบอยากจะขว้างมันออกไปให้พ้นหูพ้นตา แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ทำตามความคิด ภาพบนหน้าจอที่สว่างวาบอยู่ก็ทำให้มือต้องหยุดชะงักไป ก่อนที่เจ้าตัวจะสั่นเทิ้มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวจนต้องกำมือถือในมือเอาไว้จนแน่น!!!

เป็นมันโทรมาอีกแล้ว!!

ภูมิกดรับสายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดกรอกลงไปเสียงดังสนั่น!!

แกอย่าโทรเข้ามาอีก!..ถ้าไม่อยากตาย!!

ปลายสายดูจะไม่สนใจคำขู่ของภูมิเลยแม้แต่น้อย

แกชื่อดวงเมืองใช่มั๊ย!! จำเอาไว้!..พี่เจเป็นของฉัน!! แกอย่าได้มายุ่มย่าม ถ้ายังไม่อยากตาย!!

ชายหนุ่มขู่เป็นคำรบสอง แต่ผลที่ได้ยังคงเหมือนเดิม ไอ้คนที่ชื่อดวงเมืองนี้ไม่มีทีท่าว่าจะหวาดหวั่นหรือลนลานไปกับคำขู่ของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะน้ำเสียงและคำพูดที่ตอบโต้กลับมายังหนักแน่นจริงจังและเปี่ยมอำนาจกดดันอยู่ในที

แก!!!

แล้วคนชื่อดวงเมืองก็วางสายไปอย่างใจเย็น คำพูดสุดท้ายนั่นไม่ใช่คำขู่แต่เป็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นจริงถ้าคนทางปลายสายไม่ได้พูดกับคนที่ต้องการ

ไอ้บ้าเอ๊ย!!คิดเหรอว่าคนอย่างฉันจะยอมให้ใครมาขู่ง่ายๆ!!

ภูมิตวาดด่าเสียงลั่น..โมโหมากเสียจนระงับอารมณ์ตัวเองไว้ไม่ได้..พยายามกัดฟันข่มกลั้นความแค้นเอาไว้ไม่ให้ไปลงกับเจ้าของมือถือ แต่เอาไปลงกับสิ่งที่อยู่ในมือตนแทน

ชายหนุ่มขว้างมือถือเครื่องน้อยออกไปอย่างสุดแรงจนมันไปกระแทกเข้ากับผนังห้อง แล้วก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆอย่างไม่มีชิ้นดี

.

ภูมิสะดุ้งขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกที่หน้าประตูห้อง เป็นเสียงของจอย ภรรยาของเขาเอง

บ้าชะมัด!!สุดท้ายพี่เจก็หลุดรอดเขาไปอีกครั้งจนได้!!..

ร่างสูงเดินไปเปิดประตูใหญ่ที่ตนล็อคเอาไว้ พยายามปรับสีหน้าให้เรียบเฉย แต่ก็รู้ตัวดีว่าทำได้ไม่ดีนักเพราะเห็นผู้เป็นภรรยาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงกังวลเมื่อเห็นสีหน้าของเขา

ภูมิ..เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย เสียงดังลั่นไปทั้งบ้านเลย

จอย หรือ จิราวรรณ อนันตราช กำลังเดินเข้ามาภายในห้องด้วยสีหน้าแตกตื่น เห็นสามีของตนไม่ตอบคำกลับเงียบเฉย และมีสีหน้าท่าทางที่ดูไม่ดีนัก จึงได้กลืนคำถามของตนไม่กล้าที่จะซักไซ้อะไรอีก ได้แต่รู้สึกสงสัยเท่านั้น

และไม่เพียงมีหญิงสาวคนเดียวเท่านั้น ที่เบื้องหลังของหล่อนยังมีหญิงสูงอายุท่าทางผู้ดีจัดเดินตามมาอีกคนหนึ่ง..

อะไรกัน!..เสียงดังแต่เช้าเชียว รบกวนชาวบ้านชาวช่องเหลือเกิน เอ๊ะ!..ภูมิมาอยู่ในห้องนี้ได้ยังไง แล้วนี่ตาเจอยู่ไหน เห็นแม่บ้านบอกว่ากลับมาแล้วนี่

ไม่มีอะไรหรอกครับคุณแม่ ผมมาปรึกษาเรื่องโครงการใหม่ของผมแต่พี่เจไม่เห็นด้วยน่ะครับ เราก็เลยทะเลาะกันนิดหน่อย ผมเองก็ใจร้อนด่วนสรุปเกินไป พี่เจเลยโกรธไม่ยอมให้เข้าพบอีก ตอนนี้เข้าไปทำงานในห้องทำงานแล้วครับ ภูมิตอบด้วยท่าทีสงบเสงี่ยมเรียบร้อย

อะไรกัน..เรื่องแค่นี้ทำไมต้องสะบัดหน้าไม่ยอมให้พบด้วยนะ ไม่ต้องกังวลนะจ๊ะภูมิ เดี๋ยวแม่จะคุยกับตาเจให้เอง

อย่าดีกว่าครับ พี่เจเห็นว่ามันไม่ดี ผมก็ต้องคล้อยตาม

ไม่ได้นะ..เราน่ะเป็นถึงรองประธานยังไงก็ต้องมีน้ำหนักเอาไว้บ้าง วันหลังพอได้ผลงานใหญ่จะได้ทำให้ยัยจอยกับแม่ได้เชิดหน้าชูตากับเขาบ้าง หญิงสูงอายุเดินเข้ามาจับมือลูกสาวและลูกเขยที่ตัวเองแสนภาคภูมิใจเอาไว้ พร้อมกับพยักหน้าแสดงว่าเรื่องทั้งหมดนี้เธอสามารถแก้ไขให้ได้ ไม่ต้องห่วงๆ เดี๋ยวแม่ไปพูดให้เอง ยังไงแม่ก็มีศักดิ์เป็นญาติผู้ใหญ่ ตาเจไม่กล้าขัดหรอก

จอยที่ตอนแรกดูเป็นกังวลก็ทำท่าโล่งใจขึ้นที่ผู้เป็นมารดายอมออกหน้าให้กับสามีที่รัก ขอบคุณมากค่ะคุณแม่ ภูมิต้องไม่ทำให้คุณแม่ผิดหวังแน่ๆค่ะ เธอยิ้มให้กับสามี

ภูมิจึงได้แต่เค้นรอยยิ้มอันสุดฝืนขึ้น ผมจะพยายามเพื่อคุณนะ..เอาล่ะ..เราออกไปคุยกันข้างนอกดีกว่า ผมไม่อยากรบกวนพี่เจ

ชายหนุ่มรีบดึงแขนหญิงสาวผู้เป็นภรรยาให้เดินตามออกมาจากห้อง พร้อมกับเชิญแม่ยายให้ตามตนออกมาด้วยเพราะเกรงว่าทั้งสองคนจะไปพบกับเจ้าของห้องที่กำลังหลบอยู่ในห้องทำงาน และกลัวว่าความจริงอันเลวร้ายที่เขาปกปิดไว้จะถูกเปิดเผยออกมา ซึ่งเขาไม่มีทางยอมให้มันเกิดขึ้นได้อย่างเด็ดขาด!

และแม้หญิงสาวจะมีท่าทีอิดออดและรู้สึกสงสัยอยู่บ้างแต่ก็คงคาดคิดไม่ถึงว่าสามีของตัวเองกำลังทำอะไรอยู่..เธอจึงได้แต่เก็บความสงสัยนั้นเอาไว้ในใจ เพื่อรอโอกาสที่จะได้เอ่ยถามกับพี่ชายต่างมารดาของตนแทน.

เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นภายในห้องของตัวเองตั้งแต่ต้นจนจบ เจ้าของห้องตัวจริงที่แอบซ่อนอยู่ในห้องทำงานด้านในล้วนได้ยินชัดเจนทุกคำ และมีหลายครั้งที่เขาต้องการจะออกมาบอกความจริงของเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น แต่เมื่อได้ยินเสียงของน้องสาวก็ต้องพยายามอดกลั้นใจเอาไว้

เจได้ย้ำคำนี้เอาไว้ในใจ น้องสาวเพียงหนึ่งเดียวที่เขารัก เขาไม่อยากทำให้น้องสาวเสียใจ อีกอย่าง..ถ้าพูดไปจะมีใครเชื่อ! ภูมิ..น้องเขยผู้งามสง่า เป็นสามีที่แสนดี เรียบร้อยและนุ่มนวลใครจะเชื่อ จะเข้าใจ! ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่เป็นแบบที่ทุกคนคิดเลยแม้แต่น้อย!!

ร่างโปร่งทรุดตัวลงกับพื้น นั่งพิงประตูอย่างใจลอย พลันน้ำตาอุ่นร้อนไหลอาบแก้มอย่างไม่รู้สึกตัว

..นี่เขารอดมาได้อีกครั้งแล้วใช่ไหม..ครั้งนี้โชคดีเหลือเกิน..แต่มันต้องมีอีกแน่..ครั้งหน้า..ครั้งต่อไป..จะยังโชคดีหนีรอดได้หรือเปล่า!!..

ดวงเมือง

แล้วอยู่ๆชื่อสองคำนี้ก็ลอยผุดขึ้นมา ทำให้เจรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาทันที ใช่แล้วดวงเมืองเป็นคนช่วยเขาเอาไว้ รอยยิ้มจางๆเผยขึ้นมาทั้งน้ำตา เมื่อได้นึกถึง

ยังไงก็ยังมีคุณอยู่..ไม่มีอะไรต้องกลัว

เจลุกขึ้นยืนอีกครั้ง พลางก้าวเข้าไปหาโทรศัพท์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานทันที ในสมองคิดถึงแต่ดวงหน้าคมเข้มที่มักทำหน้าเย็นชาใส่เขาเสมอ..

ป่านนี้จะคิดถึงหรือจะเป็นห่วงเราหรือเปล่า แล้วจะได้รับคำอวยพรที่เขียนไว้ให้ไหม หรือว่าจะขยำทิ้งไปแล้ว ที่โทรมาแต่เช้าอาจจะโทรมาด่าเราก็ได้

เจคิดแล้วก็หัวเราะออกมา มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาที่คลอขังอยู่อย่างไม่ใส่ใจและพยายามไม่คิดถึงเหตุการณ์อันน่าหวาดหวั่นที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตนอีก

เขาเดินไปหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงาน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมกับกดเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจทันที ได้ยินเสียงสัญญาณดังขึ้นสองสามครั้ง ก่อนที่จะมีคนกดรับสายซึ่งเป็นเสียงแข็งๆที่ฟังดูเครียดขึงราวกับเพิ่งไปทะเลาะกับใครมา

ฮัลโหล..ผมเจครับ เป็นอะไรไป..ทะเลาะกับใครมาหรือ เจพยายามปรับเสียงให้เยือกเย็นลง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เสียงปลายสายที่ฟังดูดุและเย็นชาเปลี่ยนเป็นร้อนรนขึ้นมาทันที และยังฟังดูอ่อนโยนขึ้นด้วย

เปล่าครับ ไม่ได้เป็นอะไร ทำไมครับ..เป็นห่วงผมเหรอ

เจนิ่งอึ้งไป ไม่คิดว่าคนนิ่งๆเฉยๆอย่างดวงเมืองจะเป็นห่วงเขามากขนาดนี้ แสดงว่าการ์ดอวยพรที่เขียนเมื่อเช้าได้ผลเกินคาด

ผมไม่เป็นไรแล้วครับ พอดีผมลืมมือถือไว้ที่โต๊ะและน้องเขยผมเขาก็เลยเก็บไว้ให้

ใช่ครับ เขาชื่อภูมิ ต้องขอโทษคุณด้วยถ้าเขาเสียมารยาท

ดวงเมืองเงียบไป ทำให้เจอดใจเต้นระทึกไม่ได้

ไม่นะครับ อย่าเข้าใจผิดเขาเป็นแค่น้องเขยเท่านั้น คุณคงไม่คิดว่า.

..

ดวงเมืองเงียบไปอีกครั้ง ความเงียบ..ที่ทำให้เจทั้งใจเต้นและรู้สึกอึดอัด

เสียงตอบกลับไม่มีความอ่อนโยนอีกแล้วและทำให้เจรู้สึกตัวชา จึงรีบละล่ำละลักเรียกปลายสายเอาไว้ น้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วทำท่าจะไหลออกมาอีก

เดี๋ยวครับเมืองคุณ..คุณโกรธผมหรือ

เจไม่ได้ยินเสียงตอบกลับมา

คุณวางสายหรือยัง ถ้ายัง..ก็พูดกับผมหน่อยนะ..ผมขอโทษ..เมืองเมือง

..

คุณพูดกับผมหน่อย..ผมอยากได้ยินเสียง..อย่าเพิ่งวาง..

.

ฮัลโหล..ม..เมืองฮัล..โหล

เจอดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เมื่อพยายามเรียกคนรักเอาไว้แต่ที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบงันที่ว่างเปล่า นัยน์ตาพลันร้อนผ่าวขึ้นมาและน้ำตาก็ไหลออกมาจริงๆ เจส่งเสียงสะอื้นเบาๆด้วยความเสียใจ มือที่กำหูโทรศัพท์คล้ายไม่มีแรงที่จะถือมันเอาไว้

..แต่ก่อนที่เขาจะวางมันลงก็พลันได้ยินเสียงตอบกลับมาเบาๆ!

เจกำหูโทรศัพท์แนบแน่นขึ้นอีกครั้ง แม้นัยน์ตาเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาจนภาพเบื้องหน้าเลือนลางไปหมดแต่มีสิ่งหนึ่งที่แจ่มชัด นั่นคือความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากใจ

เมือง

ผมไม่เป็นไรตอนนี้มาพักที่บ้านแล้วคุณ..ไม่โกรธ..ใช่ไหม

ผมไม่ได้โกรธคุณ อย่าคิดมากอีกนะครับ ผมแค่.อืม.ช่างเถอะ

เจรู้สึกใจพองโตขึ้นอย่างประหลาด วันนี้..วันเกิดของคุณ..

ผมยินดีรอ ใช่แล้วจะรอตลอดชีวิตเลย..เจยิ้ม ดีใจที่คุณอ่านการ์ดของผมนะ..ผมนึกว่าคุณจะขยำมันทิ้งทันทีที่อ่านจบซะอีก

ฮะ!..อะไรนะ!!..คุณอ่านภาษาอังกฤษไม่ออกหรือครับ!!

เจทำหน้าตกใจเต็มที่ โอ้!..ที่คิดว่าการ์ดอวยพรของเขาได้ผลนั้นผิดถนัดเลย มันไม่ได้ผลเลยต่างหาก!!

อ่า!!.เจตบหน้าผากตัวเอง

..บ้าชะมัด!..เขาดันลืมนึกเรื่องภาษาไป คิดแล้วก็คอตกด้วยความผิดหวังทันที แต่ทว่าเมื่อกี้เขารู้สึกเหมือนกับได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วๆดังออกมาจากปลายสายนะ

..เอ๊ะ..หรือว่าหูฝาดไป..

อย่า!..อย่าครับ!! เอาไปให้คนอื่นดูล่ะก็อายตายเลย อย่าเอาไปให้ใครดูนะแล้วก็ห้ามขยำทิ้งด้วย ไม่งั้นผมโกรธไว้..ไว้คืนนี้ ผมค่อยอวยพรคุณป็นภาษาไทยก็แล้วกัน..แค่เราสองคน

ครับ แล้วผมจะไปแน่นอน..บาย

เจเอ่ยลาอย่างมีความสุข ก่อนจะวางสายไปอย่างอาลัย..

ใช่แล้วของขวัญ!ที่เขายอมกลับบ้านจนต้องเกือบเสียท่าน้องเขยก็เพื่อมาเอาของขวัญพิเศษสำหรับดวงเมืองเท่านั้นเอง..

ร่างโปร่งรีบวิ่งไปหาตู้เซฟเล็กๆด้านซ้าย หมุนรหัสอย่างชำนาญ..สักพักเซฟส่วนตัวก็เปิดออกมา..ภายในมีเงินสดกองรวมไว้ด้านหนึ่ง อีกด้านหนึ่งเป็นเอกสารสำคัญของตระกูลและธุรกิจรวมถึงบรรดาเครื่องเพชรมากมายของมารดา และด้านในสุดที่ช่องลับยังมีกล่องกำมะหยี่เล็กๆกล่องหนึ่งซุกซ่อนเอาไว้ด้วย

เจหยิบมันขึ้นมาอย่างทะนุถนอม..และเปิดออกดูด้วยความหวงแหน..

เขาจะมอบสิ่งนี้ให้กับดวงเมือง..และมันจะกลายเป็นของขวัญพิเศษที่ให้กับคนที่เขารักมากที่สุด

แต่ก็ทำได้เพียงสัมผัสริมฝีปากอันหวานละมุนเบาๆ เท่านั้น ดวงเมืองก็สิ้นสติฟุบหน้าลงไปที่ไหล่อีกฝ่ายทันที

เมื่อรับรู้ว่าคนที่กำลังทับตนอยู่หมดความรู้สึกไปแล้ว ใจที่เต้นระรัวแทบจะกระดอนออกมาของเจก็ค่อยๆสงบลง เขาลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าของคนรักที่อยู่ห่างจากใบหน้าตนไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นๆนั้นมีกลิ่นเหล้าจางๆ เจเหม่อมองดวงเมืองจนเคลิบเคลิ้ม นิ้วเรียวสัมผัสใบหน้าคมนั้นอย่างหลงใหล

เสียงเรียกของเอกดังอยู่หน้าประตูเรียกให้เจตื่นจากภวังค์ จึงดันร่างใหญ่ที่นอนทับตนออกเบาๆ แล้วรีบลุกขึ้นไปเปิดประตูให้

มาพอดีเลยเอก

เอกมองร่างโปร่งด้วยสีหน้าตื่นๆ

ทะเลาะอะไรกันหรือเปล่าครับ ผมได้ยินเสียงคุณเมืองดังลั่นเลย

นิดหน่อยน่ะ..แต่ไม่เป็นไรแล้วล่ะ เมาหลับอยู่นู่นแน่ะ

เจเดินกลับเข้ามา เอกจึงเดินตามหลังอีกฝ่ายเข้ามาบ้าง เห็นเศษแก้วแตกกระจายเต็มห้องก็อดอุทานขึ้นไม่ได้ ที่ว่าทะเลาะกันนิดหน่อยคิดว่าคงจะไม่นิดหน่อยแบบที่อีกฝ่ายบอกแน่ๆ

ปกติแล้วเมืองเขานอนที่ไหนเหรอ? เจหันมาถาม

ถ้างานยุ่งๆก็นอนที่นี่ครับ ด้านในยังมีห้องนอนเล็กๆอยู่ห้องนึง

งั้นก็พอดีเลย มา..มาช่วยกันหน่อย

สองหนุ่มจึงช่วยกันดึงร่างอันไร้สติของดวงเมืองให้ลุกขึ้น และช่วยพยุงกันคนละข้าง พาเข้าไปนอนแผ่ในห้องนอนอย่างทุลักทุเล

เอก..วันนี้ผมขอค้างที่นี่ด้วยแล้วกัน ฝากคุณช่วยปิดคลับให้ด้วยนะ

ได้ครับ ถ้างั้นก็ฝากดูเจ้านายของผมด้วยนะครับ

เจยิ้มรับ เอกจึงเอ่ยลาและออกจากห้องไป ทิ้งให้ทั้งสองอยู่กันตามลำพัง

หลังจากที่บริกรหนุ่มจากไปแล้ว เจก็ทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงแบบหมดแรง รู้สึกเจ็บระบมที่สีข้างขึ้นมานิดๆเหมือนกัน เขาเหลือบมองคนที่กำลังหลับเป็นตายอยู่บนเตียงแล้วอดเคืองไม่ได้

ร้ายจัง..นี่เราไปหลงรักคนที่อารมณ์ร้ายขนาดนี้ได้ยังไงกันเนี่ย

ร่างโปร่งเอนตัวลงมองใบหน้าของอีกฝ่าย เห็นใบหน้าคมที่ปกติจะเคร่งขรึมเย็นชาเหมือนน้ำแข็งทว่าตอนนี้กลับดูผ่อนคลายลงมาก เจจึงแอบหยิกแก้มเบาๆด้วยความหมั่นไส้

..แบบนี้ต้องเอาคืน เขาอมยิ้ม .

แกล้งอีกฝ่ายเล่นอยู่สักพัก..เจ้าของหน้าคงรู้สึกรำคาญจึงเอามือปัดไปมา เจจึงรีบเบี่ยงตัวหลบ ชักเริ่มหวั่นๆกลัวว่าคนหลับจะตื่นขึ้นมาหาเรื่องอีก จึงรีบลุกไปจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย กว่าจะทำอะไรเสร็จเวลาก็ล่วงเลยไปเกือบตีสองแล้ว เขาสะบัดศีรษะไล่ความเหนื่อยอ่อนก่อนจะเข้าไปนอนเคียงข้างร่างสูง

..เจนอนตะแคงหันหน้ามามองดวงเมืองนิ่ง

สาวิตรี..เป็นใครกัน..เป็นคนรักของคุณหรือเปล่าเมือง..ตอนที่คุณบอกรักผม..คุณบอกผมหรือคุณบอกเธอกันแน่..

หลังมือขาวแนบสัมผัสเบา ที่แก้มของอีกฝ่าย

นอนแบบนี้จะหลับลงเหรอเนี่ยเรา

เขาถอนใจก่อนปิดเปลือกตาลง ไล่ความคิดคำนึงที่ยังค้างคาออกไปจากใจจนหมดสิ้น แล้วนิทราอันแสนหวานของทั้งสองก็ดำเนินไปจนถึงรุ่งเช้า

เสียงเรียกเข้าของมือถืออันคุ้นเคยดังขึ้นในยามเช้าตรู่ เจงัวเงียตื่นขึ้นแบบงงๆ มือข้างหนึ่งควานหามือถือของตนไปทั่ว ซักพักจึงนึกได้ว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องของตน เลยรีบกระโดดออกจากเตียงแล้วคว้ามือถือที่วางอยู่บนโต๊ะมากดรับสายทันที

ฮัลโหล

ฮัลโหล..คุณเจครับ..ผมกรนะ

มีอะไรเหรอ..คุณกร โทรมาแต่เช้าเชียว เจถามพร้อมกับหาว นัยน์ตาแอบชำเลืองมองเจ้าของห้องที่ยังหลับนิ่งอยู่

วันนี้คุณมีประชุมตอนเก้าโมงเช้านะครับ

พอได้ยินว่ามีประชุมแต่เช้า เจก็หายง่วงทันที ประชุมเช้า!..คุณโสไม่ได้บอกผมไว้นี่!!

ครับ..กะทันหันไปหน่อย เพราะมิสเตอร์เอริคเพิ่งมาถึงเมื่อคืนและเขาติดต่อมาว่าอยากพบกับคุณครับ

อืม..เข้าใจแล้ว ถ้างั้นผมจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้ ฝากต้อนรับเขาด้วยนะ อ้อ..แล้วก็ให้คุณวัฒน์เตรียมการประชุมให้พร้อมด้วย

ทราบแล้วครับ ปลายสายตอบกลับมาและวางสายไป

ร่างโปร่งวางโทรศัพท์แล้วเดินกลับมาที่เตียงใหญ่พลางนึกถึงค่ำคืนที่ผ่านมา แม้จะเปลี่ยนที่นอน เขากลับหลับสบายอย่างน่าประหลาดทั้งๆที่ตอนแรกคิดว่าไม่หลับแล้วแท้ๆ แถมรู้สึกเหมือนว่าถูกคนกอดอยู่ตลอดคืนเลยทำให้รู้สึกอุ่นมากแม้ว่าอากาศจะเย็นก็ตาม คิดแล้วก็ต้องก้มมองคนหลับนิ่งเพราะรู้แล้วว่าคนกอดน่ะเป็นใคร เลยโน้มตัวลงแอบจูบเบาๆที่หน้าผากของอีกฝ่ายด้วยความรัก

ผมรักคุณนะ..ดวงเมืองของผม

เขากระซิบแผ่ว มองคนที่รักด้วยความเป็นห่วงอยู่ซักพักจึงเลื่อนผ้าห่มมาคลุมให้

ไปก่อนนะครับ..อ้อ..ลืมไป

เจหยิบมือถือของตนขึ้นมากดฟังก์ชั่นที่ต้องการและ

เป็นเสียงถ่ายรูปโดยใช้มือถือของตัวเอง เขาแอบถ่ายรูปดวงเมืองตอนหลับเอาไว้ เลือกถ่ายอยู่หลายมุมจนพอใจและรีบกดเซฟเก็บอย่างรวดเร็ว แล้วค่อยๆย่องออกจากห้องไปอย่างเงียบกริบ

เช้าวันเสาร์ที่สุดแสนจะธรรมดาแต่มันกลับไม่ธรรมดาในความรู้สึกของดวงเมืองเลย ชายหนุ่มตื่นขึ้นหลังจากที่เจออกไปได้ไม่นาน แม้จะตื่นแล้วแต่ยังไม่ได้ลุกออกไปจากเตียง เขาเอามือกุมขมับตัวเองและบีบจนแน่น หน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะรู้สึกปวดหัวจนแทบจะระเบิด

เมื่อคืนนี้..

ชายหนุ่มพยายามนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แล้วจู่ๆใบหน้าของใครคนหนึ่งที่กำลังส่งยิ้มให้ก็ลอยเข้ามาทันที

คุณเจ!!

บ้าชะมัด!

ชายหนุ่มพึมพำก่นด่าตัวเองในใจ แล้วรีบลุกจากเตียง แต่ยังไม่ทันพ้นก็ล้มตัวลงไปนอนใหม่ เพราะอาการเมาค้างอย่างแรงจู่โจมศีรษะกะทันหัน

โอ๊ย!!..ปวดหัว!

เมื่อหลับตานิ่งอยู่ครู่ อาการจึงค่อยคลายไป และพอได้ล้มตัวลงนอนแล้วเลยไม่อยากจะลุกขึ้นอีก มือใหญ่จึงก่ายหน้าผากตัวเอง สีหน้าครุ่นคิด

สาวิตรี..ไม่ได้คิดถึงนานเท่าไหร่แล้วนะ

ดวงเมืองพลิกตัวไปมาพยายามไม่นึกถึง เพราะชื่อนี้ทำให้เขาเจ็บปวดหัวใจและทำให้คลั่งได้ง่ายๆ จึงพยายามจะนอนให้หลับอีกครั้ง ใบหน้าคมซบลงกับหมอน ทว่ากลับสูดได้กลิ่นหอมจางๆ จากที่นอนและหมอนของตน ชายหนุ่มลืมตาขึ้นทันทีก่อนจะก้มลงสูดกลิ่นหอมที่จางจนเกือบไม่รู้สึกนั้นอีกครั้ง

หอมอะไรนะ..คุ้นจัง

เขาหันมาดมตัวเองก็รู้สึกว่ามีแต่กลิ่นเหล้า ไม่ได้มีกลิ่นหอมๆสักนิด หรือว่าจะเป็นกลิ่นแชมพู..แต่เขารู้สึกว่ามันไม่ใช่ จะว่าไปเมื่อคืนเขารู้สึกอุ่นๆเหมือนได้กอดใครสักคนตลอดคืน ทำให้หลับได้สนิทชนิดที่ไม่เคยทำได้มาหลายปี

หรือว่าจะเป็นคุณเจ..ไม่หรอกน่า

ชายหนุ่มสะบัดศีรษะ พยายามไล่ความคิดนั้นออกไป แล้วล้มตัวลงนอนตะแคงง่ายๆ กลิ่นหอมจางๆนั้นยังไม่หายไป น่าประหลาดที่เขารู้สึกชอบมันและไม่อยากให้มันจางหายไปเร็วนัก แม้จะไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของก็ตาม..

..สักพักความง่วงงุนก็เริ่มถาโถมเข้ามาอีกครั้ง แล้วเขาก็เผลอหลับไปทั้งๆอย่างนั้น

หลังจากที่เจออกมาจากห้องของดวงเมืองแล้วก็ตรงดิ่งเข้าบริษัทของตนทันที..

ร่างโปร่งวิ่งเข้าห้องพักชั้นบนสุดของตนอย่างรวดเร็ว และใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เมื่อเหลือบมองเวลาก็ถอนหายใจโล่งอกที่ทันพอดี

เขาเดินเข้าห้องทำงานและนั่งประจำที่ สายตากวาดดูบนโต๊ะทำงานพบโน๊ตวางอยู่สองสามแผ่น ด้านข้างมีรายงานการประชุมสำหรับวันนี้วางอยู่ด้วย

เอาล่ะ..เริ่มทำงานดีกว่า

เจหยิบโน๊ตสองสามแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน ข้อความในนั้นทำเอาคิ้วเรียวขมวดจนยุ่ง

อ่านจบแล้วก็รีบขยำและโยนทิ้งอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่อยากจะเห็นมันอีก

บ้ากันไปใหญ่แล้ว..

เขาส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยใจกับปัญหาครอบครัวของตัวเอง

ตอนนี้เกือบเก้าโมงเช้าแล้ว พอมีเวลาอีกนิดหน่อยที่จะพักก่อนการเริ่มต้นทำงานของวัน ร่างโปร่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้นิ่ง ปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

จะโกรธเราหรือเปล่านะ..วันนี้ไปขอโทษดีกว่า

เขาหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูรูปที่เซฟไว้ เป็นรูปใบหน้าอันคมเข้มของคนรักที่กำลังหลับสนิท มองแล้วก็อดเผลอยิ้มออกมาไม่ได้

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ท่านประธานใหญ่ต้องนั่งหน้าเครียดอยู่ในห้องประชุม เนื่องเพราะการเดินทางมาแบบกะทันหันของมิสเตอร์เอริคที่เป็นหุ้นส่วนการค้าคนสำคัญของตลาดยุโรป

การประชุมเรื่องการลงทุนดำเนินมาตั้งแต่เช้าจนเกือบเย็น ทุกคนที่ร่วมประชุมจึงมีสีหน้าเหนื่อยอ่อนและเครียดเต็มที ไม้เว้นแม้แต่ท่านประธานหนุ่มที่แม้จะเครียดแค่ไหนแต่ยังสามารถเค้นรอยยิ้มบางขึ้นมาได้บ่อยครั้ง พลอยลดบรรยากาศตึงๆนั้นให้ผ่อนลงได้บ้าง

เอาล่ะ..นี่ก็เย็นมากแล้ว วันนี้เลิกประชุมแค่นี้ก่อน เดี๋ยวไปทานข้าวด้วยกันนะทุกคน เจพูดกับทุกคนที่ร่วมประชุม เขาหันไปหาหนุ่มใหญ่ชาวอังกฤษที่นั่งอยู่ข้างๆ (ไปดินเนอร์กันนะเอริค..วันนี้ผมเป็นเจ้ามือเอง)

เอริคยิ้มกว้างด้วยความยินดี (ดีเลยเจ..ผมหิวจะแย่ นึกว่าคุณจะประชุมมาราธอนถึงค่ำซะอีก)

(ก็ใครใช้ให้คุณบินมากะทันหันแบบนี้ล่ะ ตารางเวลาผมเลยป่วนไปหมด)

เอริคยิ้มร่าแล้วจึงลุกจากเก้าอี้ ส่วนเจก็หัวเราะแล้วลุกตามออกไป แต่ยังไม่ทันพ้นจากโต๊ะก็โดนมือของใครคนหนึ่งฉุดรั้งแขนของตนไว้ เจหันกลับมามองก็พบกับสายตาขุ่นเคืองของภูมิที่จ้องมองเอริคด้วยสายตาเย็นชา

(ผมมีธุระสำคัญจะคุยกับท่านประธาน คุณเอริคออกไปรอข้างนอกก่อนได้หรือเปล่าครับ)

ภูมิ!! เจเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงโกรธๆ

เอริคจ้องมองร่างโปร่งผู้เป็นเพื่อนสนิทเพื่อขอความเห็น เจพยักหน้ารับ เอริคจึงจำยอมต้องออกไปข้างนอกแม้จะมีทีท่าไม่เต็มใจนัก

หลังจากที่ชายหนุ่มต่างชาติเดินออกไปแล้ว ทั้งห้องประชุมใหญ่จึงมีแต่ความเงียบ บรรยากาศชวนอึดอัด ภูมิยังไม่ยอมปล่อยแขนของพี่เมียตัวเอง

ปล่อยฉัน!! เจสะบัดหนีจนหลุดออกมาจนได้

พี่..

มีอะไร..รีบพูดมา

น้ำเสียงห้วนที่ฟังดูไร้เยื่อใยของเจทำให้ภูมิที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะพูดจาตกลงดีๆต้องเปลี่ยนน้ำเสียงของตนเป็นแข็งกระด้างขึ้นมาบ้าง

ทำไมไม่กลับบ้านครับ

ฉันงานยุ่ง เลยค้างที่นี่แทน

ค้างทุกวันเลยงั้นเหรอ!..พี่รู้หรือเปล่าว่าผมนั่งรอพี่จนดึกทุกวัน!!

นายจะบ้าไปแล้วหรือไง..มานั่งรอฉันทำไมกัน!!

พี่ก็รู้ว่าผมทำไปทำไม

หยุดนะภูมิ..ฉันไม่อยากพูดเรื่องนี้อีก

พี่ก็รู้อยู่แล้ว..แต่ก็ยังปฏิเสธผมอยู่ได้ ผมมีอะไรไม่ดีตรงไหนหรือไง

พูดจบ ภูมิก็ทำท่าจะเดินเข้าหาร่างโปร่ง เจจึงรีบถอยหลังไปสองก้าวทันทีเพราะกลัวเหตุการณ์จะซ้ำรอย

ไม่ใช่ว่านายไม่ดี..แต่ฉันไม่ได้รักนาย..และถึงแม้จะรัก..ฉันก็ไม่อาจจะตอบรับความรู้สึกนั้นกับนายได้หรอก เพราะฉันไม่สามารถจะทรยศน้องสาวของตัวเองได้

ถ้าพี่ห่วงเรื่องจอย ผมจะขอเลิกกับเธอก็ได้

นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจทันทีที่ได้ยิน ไม่นะภูมิ!!..ถึงแม้นายจะเลิกกับยัยจอยก็ไม่ได้ช่วยให้ฉันกลับมาตอบรับนายได้!!

แล้วต้องทำยังไงพี่ถึงจะยอมรับผม ชายหนุ่มอ้อนวอน

มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก..ขอโทษด้วยนะภูมิ ฉัน..

เจก้มหน้าลง เห็นทีเขาต้องพูดในสิ่งที่ชายหนุ่มไม่อยากได้ยินมากที่สุดแล้ว แต่มันก็เป็นทางเดียวที่จะยุติปัญหาบ้าๆนี่

ฉัน..ฉันมีคนที่รักอยู่แล้ว..และตั้งใจว่าจะไม่เหลือใจไว้รักใครอีก

พอได้ยินแบบนี้แล้ว ภูมิก็นิ่งอึ้งไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดขาวทันที แล้วฉับพลันก็แปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความโกรธสุดขีด

ใคร!..คนที่พี่รัก..เป็นใคร!!

เสียงของภูมิที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่กำลังขบกลั้นนั้นทำเอาเจตกตะลึงไปชั่วขณะ เขาไม่น่าพูดเรื่องนี้ออกไปเลย ..ไม่ได้เด็ดขาด..เขาไม่อาจลากคนที่เขารักหมดหัวใจคนนั้นมาพัวพันกับเรื่องยุ่งๆนี้เป็นอันขาด!!

ใจเย็นๆภูมิ..ฉัน..ฉันไม่ได้มีใครทั้งนั้น ขอโทษที่ต้องโกหกนายแบบนั้น..แต่เรื่องที่ฉันไม่อาจจะตอบรับนายได้เป็นเรื่องจริง ขอร้องล่ะ..ถ้ารักฉันจริงก็อย่ามายุ่งกับฉันอีกเลย..

ไม่นะพี่..ผมรักพี่..และผมไม่มีวันให้ใครมาแย่งพี่ไปจากผมได้ ชายหนุ่มพูดเสียงสั่น นัยน์ตาแฝงความเจ็บปวด

พูดไม่เข้าใจหรือภูมิ..ฉันไม่มีวันรักนายได้!! กลับใจไปดูแลครอบครัว ไปดูแลยัยจอย ดีกว่าที่จะมาตามตื้อฉันแบบนี้!! เอาล่ะ..เลิกพูดซะที กลับไปคิดให้มากๆ แล้วเราค่อยมาคุยกันใหม่วันหลัง

พูดจบ เจก็รีบเบี่ยงตัวหลบภูมิที่ยืนขวางประตูอยู่เพื่อจะหนีออกไปจากสภาพอันไม่พึงปรารถนานี้ แต่มือใหญ่ที่ขวางอยู่นั้นกลับกระชากแขนเรียวเข้ามาหา จนตัวเขาต้องเซถลาเข้าไปหาชายหนุ่ม!

ที่พี่ไม่รักผมเพราะไอ้ฝรั่งนั่นใช่มั๊ย!!

ปล่อยนะภูมิ!! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่มีใคร..เอริคก็แค่เพื่อนเท่านั้น!!

ผมไม่เชื่อ!!..

ปล่อยฉัน!!..อ..อย่า!!!

ภูมิโอบรั้งร่างเล็กกว่าที่กำลังดิ้นรนขัดขืนเข้าแนบตัว ริมฝีปากตนกดประทับลงบนริมฝีปากนุ่มที่แสนหอมหวานอย่างถือวิสาสะ มืออีกข้างจับศีรษะของอีกฝ่ายกันไม่ให้เบี่ยงหนี จากจูบที่ร้อนแรงค่อยๆเริ่มรุกเร้าหนักขึ้นจนลึกล้ำ ภูมิยกร่างที่อยู่ในอ้อมกอดจนตัวลอย แม้เขาจะสัมผัสได้ถึงอาการขัดขืนอันไร้ผลของอีกฝ่ายก็ตาม

ส่วนเจตอนนี้กำลังรู้สึกสมองหมุนจนแทบไร้ความรู้สึก แม้มือทั้งสองข้างจะพยายามดิ้นรน ทั้งชกทั้งดัน ก็ไม่สามารถทำให้ร่างที่สูงใหญ่แข็งแรงที่กำลังล่วงเกินนี้ขยับถอยออกไปได้เลยซักนิด ความรู้สึกแรกที่ถูกจูบคือความโกรธและเกลียดชังสัมผัสที่จาบจ้วง แล้วความเหนื่อยอ่อน หายใจไม่ออกก็ปนเปเข้ามาจนรู้สึกว่าร่างกายตนไร้เรี่ยวแรงและความรู้สึกไปชั่วขณะ

เสียงเรียกดังมาจากหลังประตู เป็นเสียงของภากรเลขาคนสนิทของเจ ภูมิจึงค่อยๆคลายอ้อมกอดและปลดปล่อยริมฝีปากอันแสนหวานละมุนนั้นเป็นอิสระด้วยความเสียดาย

ไอ้เลขางี่เง่านั่น!! เขาสบถด่าด้วยความไม่สบอารมณ์ที่โดนขัดจังหวะ

และทันทีที่ร่างโปร่งเป็นอิสระ ฝ่ามือบางก็ตบไปที่ใบหน้าของชายหนุ่มอย่างแรงจนหน้าหัน ภูมิหันกลับมามองพี่เมียของตนด้วยใบหน้ายิ้มๆ แม้ที่มุมปากจะมีหยาดเลือดซึมออกมาก็ตาม

ผมไม่พอใจแค่จูบนี้แน่!..ซักวันผมจะต้องทำให้พี่เป็นของผมให้ได้ คอยดู!!..

เจไม่สนใจจะฟังคำพูดบ้าๆของชายหนุ่มอีก เขาจ้องมองน้องเขยตนด้วยความโกรธจัดชนิดที่ไม่เคยโกรธใครมากขนาดนี้มาก่อน แล้วรีบวิ่งหนีออกจากห้องทันที ทิ้งให้ร่างสูงเหม่อมองแผ่นหลังบางจนลับตา

ภากรยังยืนอยู่หน้าห้องประชุมใหญ่ เขาเอาหูแนบประตูเพื่อฟังความเคลื่อนไหวภายในห้อง อันที่จริงเขายืนอยู่ตรงนี้นานมากแล้ว และได้ยินเสียงทะเลาะกันดังลอดออกมานิดหน่อยเลยทำให้เริ่มรู้สึกเป็นห่วงเจ้านายตัวเองขึ้นมา และเมื่อกี้ที่เขาตะโกนขัดจังหวะไปก็เพราะอยู่ดีๆเสียงที่ทะเลาะกันนั้นกลับเงียบหายไป

ซักพักประตูก็เปิดออกพร้อมๆกับร่างของเจ้านายที่ตอนนี้มีสภาพโทรมสุดๆ เสื้อผ้าหลุดลุ่ยและยับไปหมด ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง แถมหน้าตาบ่งบอกอารมณ์โกรธสุดขีด

คุณเจ!!

ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น! ขอเวลาสิบนาทีแล้วจะรีบตามลงไป!

ร่างโปร่งผลุนผลันวิ่งเข้าห้องพักส่วนตัวไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักท่านรองก็เดินออกมาบ้าง สภาพก็ไม่ได้แตกต่างกันซักเท่าไหร่ แต่ที่เห็นเด่นชัดคือบนใบหน้าด้านหนึ่งของฝ่ายตรงข้ามแดงเป็นรอยฝ่ามือ ที่มุมปากยังเห็นรอยแตกเลือดซิบๆ เลขาหนุ่มจึงเริ่มเข้าใจแล้วว่าภายในห้องเกิดอะไรขึ้นบ้าง

รู้สึกว่าจะมาได้จังหวะเหลือเกินนะ ภากร ท่านรองหนุ่มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

นั่นสิครับ..ผมมักจะรู้เวลาเสมอ เชิญครับ..รถรออยู่ข้างล่างแล้ว ภากรตอบเสียงเรียบ ใบหน้าเข้มเฉยชา

เก่งให้ได้ตลอดเถอะ!! ถ้าพี่เป็นของฉันเมื่อไหร่ แกได้เด้งออกจากบริษัทแน่!!

แล้วผมจะรอวันนั้นครับ

เลขาหนุ่มตอบเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึกเหมือนเดิม ภูมิจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยความขุ่นแค้นแล้วหันหลังเดินออกไปด้วยความโกรธ ภากรมองตามแล้วสั่นศีรษะด้วยความเอือมระอา

ดูท่าจะมีเรื่องยุ่งๆตามมาอีกเยอะ ได้แต่หวังว่าคุณเจคงจะมีวิธีแก้ปัญหายุ่งๆนี้ได้เพราะถ้าแก้ไม่ได้คงไม่รอดมือท่านรองแน่

เขาบ่นเบาๆกับตัวเองแล้วเดินลงจากตึกไปด้วยความเหนื่อยใจ

ดินเนอร์ยามค่ำคืนใต้แสงเทียนบนโต๊ะอาหารสุดหรูของโรมแรมชื่อดัง เป็นอะไรที่น่าประทับใจของลูกน้องทุกคนที่ได้ดื่มด่ำกับบรรยากาศที่น้อยครั้งจะมีโอกาส แต่ตัวเจ้านายเองกลับนั่งหน้าเฉยออกจะหงุดหงิดงุ่นง่านนิดๆด้วยซ้ำ สาเหตุก็เพราะคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามนั้นมักจะจ้องมองเขาแทบไม่ยอมให้คลาดสายตา ไม่ว่าจะขอตัวไปไหนก็ตามติดตลอดจนรู้สึกรำคาญเต็มที

(เฮ้!..หมอนั่นจ้องคุณไม่วางตาเลยนะ มีอะไรกันหรือเปล่า?)

เอริคกระซิบถามเป็นภาษาฝรั่งเศสเพราะกลัวว่าคนที่กำลังพูดถึงอยู่นั้นจะฟังออก และก็จริงอย่างว่าชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามกำลังจ้องเขากับเจเขม็ง

(ก็นิดหน่อยน่ะ..แล้วคุณรู้สึกไม่ดีหรือเปล่าล่ะ) เจตอบกลับเป็นภาษาฝรั่งเศสด้วยเช่นกัน มือเรียวยกกาแฟขึ้นจิบแก้เซ็ง

(ไม่หรอกๆ แค่นี้สบายมาก แต่ผมเป็นห่วงคุณมากกว่านะ..ท่าทางเขาเอาเรื่องไม่ใช่เล่นเลย)

(อืม..ผมเองก็ไม่รู้จะจัดการกับเขายังไงเหมือนกัน) เจทำหน้าหนักใจ

(ทำไมไม่บอกน้องสาวของคุณล่ะ..เขาน่าจะรับรู้ได้แล้วนะ) เอริคเสนอ

(ผมก็คิดจะบอก แต่กลัวว่าเขาจะรับไม่ได้น่ะสิ)

เอริคหัวเราะ (เป็นผม..ผมก็คงรับไม่ได้เหมือนกันแหละ แฟนตัวเองดันไปหลงรักพี่ตัวเอง แถมเป็นผู้ชายทั้งคู่อีก..เรื่องนี้น่ะโทษใครไม่ได้นะนอกจากความมีเสน่ห์ของคุณเอง)

(เลิกหัวเราะเยาะผมเลยนะ..ใครจะไปมีความสุขเหมือนคุณกับแซมล่ะ..เอ๊ะ..แล้วนี่แซมเขาทิ้งคุณไปแล้วหรือไง ถึงไม่ตามมาประกบน่ะ)

เอริคสะดุ้งขึ้นนิดๆ สักพักก็ทำหน้าเคลิ้มฝันเพราะได้นึกถึงคนรัก

(ใครว่าล่ะ..เมื่อคืนนี้หนักไปหน่อย เขาเลยลุกไม่ขึ้นต่างหาก 555)

(ซักวันเถอะ ผมจะยุให้แซมไปหาแฟนใหม่) เจแกล้งพูดเพราะเริ่มหมั่นไส้คนเป็นเพื่อนสนิท

(ไม่มีทาง..แซมเขาหลงผมจะตาย)

(ใครหลงใครกันแน่..)

แล้วสองหนุ่มต่างเชื้อชาติก็หัวเราะขึ้นพร้อมกัน เจจึงเริ่มอารมณ์ดีขึ้นบ้าง

(ว่าแต่คุณเถอะ เห็นมองนาฬิกาหลายทีแล้วนะ..ไง..นัดใครไว้ล่ะ)

เจเผลอยิ้ม (เปล่า..)

(ให้มันจริงเถอะ ดูก็รู้ว่ากำลังอินเลิฟอยู่ ใครเหรอ?..ผู้ชายหรือผู้หญิง?) เอริคทำท่าสนใจขึ้นมาทันที

(ทำไมถามงั้นล่ะ)

(คุณน่ะไม่เหมาะกับผู้หญิงหรอก แซมเขายังเห็นด้วยกับผมเลย)

เจวางแก้วกาแฟลง หยิบมือถือของตัวเองขึ้นมา เปิดหน้าจอที่มีรูปคนที่รักที่สุดขึ้นมาให้เพื่อนสนิทดู

พอจ้องคนในรูปแบบพิจารณา เอริคก็ต้องอุทานขึ้นเบาๆ (โอ้โห!! หล่อกว่าผมอีก เขาชื่ออะไรเหรอ?)

เจทำหน้าภูมิใจ (ดวง..เมือง)

(อื้มหืม..ถ่ายตอนหลับซะด้วย แบบนี้แสดงว่าเสร็จไปแล้วล่ะสิ ว่าแต่ใครเสร็จใครล่ะ)

(คุณเนี่ยพูดอะไรน่าเกลียดจัง)

(อ้าว..ยังหรอกเหรอ..)

(ก็ยังน่ะสิ..ตอนนี้กำลังตามตื้ออยู่เลย..แต่ดูจะสมหวังยากเพราะเขาไม่ค่อยชอบผมเท่าไหร่) พูดไปก็ทำหน้าเศร้าไปเมื่อนึกถึงใบหน้าของคนในรูปที่ยามปกตินั้นแสนจะเย็นชา

เอริคทำตาโตแบบไม่เชื่อ (พระเจ้า!!..มีคนแบบนั้นอยู่ในโลกด้วยเหรอเนี่ย..ผมว่าเขาต้องผิดปกติแน่ที่ไม่ชอบคุณน่ะ ทำไมคุณไม่ยิ้มหวานๆให้เขาซักสองสามครั้งล่ะ แค่นั้นผมว่าเขาก็ใจละลายแล้ว)

(ยิ้มไปหลายครั้งแล้ว ไม่เห็นเขามีปฏิกิริยาเลย) เจบอก

(โห!!..ถ้าผมไปบอกเรื่องนี้กับแซมนะเขาต้องไม่เชื่อแน่ๆ)

(ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกเอริค..แต่ยังไงผมก็จะพยายามนะ คนนี้น่ะตัวจริง..รักจริงหวังแต่งเลยล่ะ)

(คุณพูดจริงเหรอเนี่ย!!..หนุ่มไทยคนนี้โชคดีชะมัดเลยนะ..แหม..ทีตอนผมจีบคุณ ไม่เห็นคุณสนใจเลย)

(พูดแบบนี้ระวังผมจะไปฟ้องแซมนะ)

(โอ๊ย..อย่านะ เวลาเขาโกรธน่ะ พายุทอร์นาโดมาเองเลย!!) คิดแล้วเอริคก็ทำท่าสยอง

เจยิ้มขำ (ผมล่ะอิจฉาพวกคุณจริงๆเลย)

(เอาน่า..ผมว่าไม่นานเขาต้องหลงรักคุณแน่ๆ แล้วคืนนี้คุณต้องไปหาเขาหรือเปล่าล่ะ)

(ก็อยากไป..แต่คุณดูสิ..พอผมลุก ภูมิเขาก็ลุกตาม เลยไปไหนไม่ได้..อีกอย่างผมกลัวเขาจะไปเจอกับดวงเมืองเข้า)

(อ่ะฮ่า!!..ก็สนุกสิ..แบบนี้คงเกิดศึกชิงเจตราขึ้นแน่ๆ)

(ไม่ตลกเลยนะ..เฮ้อ!!..สงสัยวันนี้ผมคงไม่ได้ไปหาเขาแน่ๆเลย)

เจพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า สีหน้าหดหู่จนอดหยิบมือถือขึ้นมาดูรูปเพื่อลดความคิดถึงไม่ได้..ไม่รู้ว่าตอนนี้ที่คลับเป็นยังไงบ้าง ลูกค้าจะเยอะหรือเปล่า แล้วเจ้าของคลับจะคิดถึงเขาบ้างไหม.

ระหว่างที่เจกำลังคิดถึงดวงเมืองอยู่นั้น ชายหนุ่มเองก็กำลังคิดถึงร่างโปร่งอยู่เช่นกัน วันนี้เขาตรงดิ่งมาที่คลับตั้งแต่เย็น มายืนเฝ้าเคาท์เตอร์ไม่ยอมไปไหน แม้ว่าจะมีลูกค้าสำคัญมาขอพบก็ตาม

ร่างสูงชะเง้อคอมองไปที่หน้าประตูบ่อยๆเหมือนกำลังรอคอยใครบางคน พอไม่ใช่คนที่รอก็ทำท่าผิดหวัง บางครั้งก็เหม่อมองไปที่โต๊ะเล็กๆริมห้องซึ่งเป็นที่ประจำของคนๆนั้น คนที่มักจะนั่งจิบกาแฟคอยแอบมองเขาตลอดเวลา พอเขาไม่มาคุยด้วยก็ทำท่าผิดหวัง แต่วันนี้โต๊ะนั้นกลับว่างเปล่า

พวกพนักงานหลายคนที่พอจะรู้ว่าคนที่เจ้านายรอคือใครก็แอบไปคุยกันลับหลังและพากันหัวเราะคิกคักด้วยความสนุกเพราะอาการหลุดๆของเจ้านาย

มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่านะ.. ดวงเมืองคิดแล้วอดเป็นห่วงร่างโปร่งไม่ได้

เอก!! เอก!!

เอกรีบวิ่งมาตามเสียงเรียกทันที คล้ายกับรออยู่นานแล้ว มีอะไรครับคุณเมือง

วันนี้คุณเจมาที่คลับบ้างหรือยัง

เอกมองเจ้านายแล้วหันไปแอบขำ ยังไม่เห็นเลยครับ

งั้นเหรอ.. ดวงเมืองทำท่าผิดหวัง

ถ้าเป็นห่วงทำไมไม่โทรไปหาล่ะครับ บางทีคุณเจอาจจะไม่สบายก็ได้เพราะเมื่อวานโดนแก้วบาดที่มือแผลใหญ่เชียว

อะไรนะ!!..ทำไมฉันไม่เห็นรู้เลย..แล้วเขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า!! ดวงเมืองรีบถามเสียงดังจนลูกค้าในคลับหันมามองกันเป็นตาเดียว

ก็ไม่เป็นไรมากหรอกครับ..แต่เลือดไหลค่อนข้างเยอะ คุณเจงี้หน้าซีดไปเลยครับ

เอกทำหน้าหวาดเสียวประกอบ ขอโทษครับเจ้านาย ก็ผมเชียร์คุณเจนี่นาเขาแอบคิดแล้วก็ได้ผลมากด้วยเพราะพอฟังที่เขาบอกแล้วเจ้านายหนุ่มก็ออกอาการกระสับกระส่ายขึ้นมาจริงๆ

หรือว่าคุณเมืองไม่มีเบอร์คุณเจครับ เอกแสร้งถาม

คนเป็นเจ้านายเพียงพยักหน้ารับแล้วก็นิ่งไป คิ้วเข้มพาดสูงขึ้น นัยน์ตาทอประกายประหลาดๆชนิดที่คนที่อยู่ด้วยกันมานานอย่างเอกไม่เคยเห็นมาก่อน

ถ้างั้นลองถามเบอร์จากคุณดลดูสิครับ เพราะคุณดลสนิทกับคุณเจมาก

ดวงเมืองยังฟังไม่ทันจบประโยคก็รีบหยิบโทรศัพท์ของตนขึ้นมาทันที แววตาดูแช่มชื่นมีความหวังขึ้นผิดกับเมื่อครู่ลิบลับ บริกรหนุ่มลอบอมยิ้มด้วยความสมใจ

"ฮัลโหล..คุณดลเหรอ นี่ผมเมืองนะครับ

ครับ..คือ..คุณดลมีเบอร์ของคุณเจหรือเปล่าครับ

เหรอครับ..ครับ.xx-.xxx-xxxx ขอบคุณนะครับ

ริมฝีปากบางเฉียบที่เคยนิ่งไม่เคยแย้มยิ้ม มาตอนนี้กลับเผยรอยยิ้มน้อยๆออกมา ดวงเมืองแทบไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองออกอาการน็อตหลุดขนาดไหน เวลานี้ชายหนุ่มเพียงสนใจเบอร์โทรศัพท์ในมือเท่านั้น

นิ้วเรียวยาวกดปุ่มโทรศัพท์ช้าๆ เสร็จแล้วก็ยกแนบหู ใจจดใจจ่อรอคอยสัญญาณเรียก

อีกด้านหนึ่งของมุมเมือง เจเองก็กำลังจ้องมองรูปของดวงเมืองในมือถือ ไม่สนใจอะไรจนแทบจะลืมไปว่าตอนนี้นั่งอยู่กับใคร

ฟากหนึ่งของโต๊ะมีสายตาของภูมิที่กำลังมองอากัปกิริยาของพี่เมียตนด้วยความแปลกใจ ชายหนุ่มเก็บความสงสัยไว้ในใจเงียบๆ ได้แต่คิดว่าไอ้มือถือนั่นมันมีอะไรน่าดูนัก ถึงได้เรียกความสนใจจากเจ้าของได้ขนาดนี้

พอดีกับเสียงโทรศัพท์ในมือของเจดังขึ้น ร่างโปร่งสะดุ้งขึ้นนิดๆ ส่วนเอริคที่นั่งอยู่ข้างๆก็แอบเหลือบมาดูหน้าจอที่ตอนนี้สว่างวาบและโชว์ใบหน้าของผู้โทร พอรู้ว่าเป็นใคร เขาก็หันไปหัวเราะล้อเลียนคนเป็นเพื่อนสนิทที่ตอนนี้นั่งอึ้งกิมกี่ตัวแข็งทำอะไรไม่ถูกไปแล้ว

(ไหนบอกว่าเขาไม่สนใจแต่ไหงโทรตามล่ะ)

เจสั่นศีรษะปฏิเสธด้วยหน้าตาตื่นๆ (ผ..ผมไม่เคยให้เบอร์เขาไว้เลย!! ทะ..ทำไงดีล่ะเอริค!!)

เอริคเห็นอาการของเพื่อนแล้วทนไม่ไหว ต้องหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นจนคนทั้งโต๊ะหันมามองด้วยความสงสัย

(โอ๊ย!!..ขอโทษนะ..ฮ่ะๆๆ คุณ..คุณก็รับสิ)

เจรีบลุกออกจากโต๊ะด้วยใจที่เต้นระทึก เขามองไม่ผิดใช่ไหมที่ดวงเมืองโทรมาหาเขา นี่มือถือมันไม่มีอะไรผิดปกติใช่ไหม เอ..หรือว่าเขาฝันไป

ภูมิที่นั่งจ้องอีกฝ่ายอยู่นานก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจึงทำท่าจะลุกตามร่างโปร่งไป

(เดี๋ยวคุณ!..ผมมีอะไรจะพูดด้วยหน่อย) เอริครั้งภูมิไว้ได้ทัน และพูดห้ามเป็นภาษาอังกฤษ

(ผมมีธุระ เดี๋ยวค่อยกลับมาคุยด้วยแล้วกันครับ) ภูมิรีบพูดตอบกลับไป สายตายังมองตามหลังร่างโปร่งไม่ยอมคลาดคลา

(แต่เรื่องที่ผมจะพูดคือเรื่องของเจนะ คุณน่าจะนั่งลงก่อน) เอริคปล่อยอีกฝ่ายแล้วเอนพนักเก้าอี้จิบไวน์ด้วยท่าทางสบายอารมณ์

ภูมิอึ้งไป และเมื่อเห็นเจเดินหายลับไปแล้ว จึงถอนหายใจอกมาอย่างขุ่นเคือง ก่อนตัดสินใจนั่งลงที่เดิม

(คุณมีเรื่องอะไร!)

(ผมรู้ว่าคุณคิดยังไงกับเจ แต่ผมจะบอกให้ว่ามันไม่มีทางสมหวังหรอก)

ภูมิมองอีกฝ่ายด้วยสายตาแข็งกร้าวและเย็นชา (มันไม่เกี่ยวกับคุณนี่ ผมรู้ว่าคุณเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น)

(ก็ใช่..แต่คุณคงไม่รู้ว่าผมเคยจีบเขามาก่อน นานมากแล้วตั้งแต่สมัยเรียนที่อังกฤษ ตอนนั้นผมพยายามแทบตายแต่เจก็ใจแข็งชะมัด ผมเลยต้องใช้วิธีที่ค่อนข้าง..เอ่อ..คุณคงรู้..แต่ก็เท่านั้นแหละ มันไร้ผลโดยสิ้นเชิง)

(คุณ..ทำ..อะไร..เขา!!) แค่นึกตามภูมิก็เกือบทนไม่ได้ ถ้าไม่ติดว่าคนๆนี้เป็นหุ้นส่วนคนสำคัญ เขาคงตรงเข้าไปชกหน้าหล่อๆนั่นแล้ว

(ไม่ต้องโกรธผมขนาดนั้นหรอก ตอนนั้นแค่ลองน่ะ ยังทำไม่สำเร็จ แต่การกระทำนั้นทำให้เจโกรธมาก ความเป็นเพื่อนของเราเลยขาดสะบั้นลง และผมไม่อยากให้เป็นแบบนั้น) เอริคยังคงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบผิดกับฝ่ายตรงข้าม

(ผมขอโทษเขาด้วยความจริงใจมากขึ้น เขายอมอภัยให้ เราจึงได้กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม..และจากตอนนั้นถึงตอนนี้เรายังคงเป็นแค่เพื่อนกัน ใช่..ผมเป็นได้เพียงเพื่อนที่ดีของเขาเท่านั้น คุณเองก็เหมือนกัน)

(ผมไม่เข้าใจความหมายของคุณ!!)

(ไม่ว่าคุณจะพยายามแค่ไหน คุณ..ก็เป็นได้แค่น้องเขยที่ดีของเจเท่านั้น)

ทั้งสองมองหน้ากันนิ่ง คำพูดสุดท้ายของเอริคไม่มีวี่แววของคนที่อารมณ์ดีหลงเหลืออยู่เลย มันเป็นแววตาและท่าทางที่จริงจังมาก ซึ่งทำให้ภูมิต้องสะกัดกั้นความโกรธของตนลง

(ทำไมถึงมาพูดเรื่องนี้กับผม เขาขอร้องคุณหรือไง)

(เปล่า..เจไม่ได้พูดอะไร..แต่แค่มองดูคุณผมก็รู้แล้ว..ก็เพราะเมื่อก่อนผมอาการหนักยิ่งกว่าคุณอีก)

(ผมไม่พอใจที่เป็นได้แค่น้องเขยที่ดี!!)

(เรื่องนั้นผมไม่สนใจ ผมสนใจแค่เจเท่านั้น ขอเตือนคุณว่าถ้าคุณคิดจะทำอะไรสกปรกๆเหมือนที่ผมเคยทำล่ะก็ ผมฆ่าคุณแน่!!)

เอริคพูดเสียงเยียบเย็นจริงจัง ฟังดูก็รู้ว่าไม่ล้อเล่นแต่เอาจริง

ภูมิไม่ได้พูดโต้ตอบอีกฝ่าย เพียงส่งสายตาดุดันและโกรธแค้นอาฆาตให้ เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วจนเก้าอี้ล้ม บรรดาคนที่นั่งร่วมโต๊ะที่พอจะได้ยินคำสนทนาของทั้งสองก็พากันหลบเลี่ยงไม่กล้าสบตากับท่านรอง บางคนก็แอบลี้ภัยไปนั่งโต๊ะพนักงานอีกโต๊ะที่อยู่ใกล้ๆกัน สุดท้ายเหลือเพียงเลขาคนสนิททั้งสามที่ยังนั่งนิ่งไม่สะทกสะท้าน

พอร่างสูงของท่านรองจากไปแล้ว เอริคจึงหันมาหัวเราะเบาๆแบบคนอารมณ์ดีเหมือนเดิม

(รองประธานของพวกคุณนี่ร้ายนะ)

(ครับ..พวกผมก็คอยระวังอยู่) ภากรตอบด้วยท่าทีอันสงบตามบุคลิก

(อืม..ฝากดูด้วยแล้วกัน ถ้ามีอะไรก็โทรบอกฉันได้เลย)

เลขาทั้งสามพยักหน้ารับ เอริคจึงค่อยวางใจ และเริ่มเปลี่ยนเรื่องไปพูดคุยถึงเรื่องธุรกิจที่กำลังจะเริ่มทำสัญญาในอีกไม่กี่วันข้างหน้าแทน

หลังจากที่เจเดินพ้นออกมาจากห้องอาหารแล้ว ก็รีบวิ่งไปหามุมนั่งพักผ่อนเงียบๆภายในล๊อบบี้ของโรงแรม สายตายังไม่ละไปจากหน้าจอ

ไม่ได้ฝัน ไม่ได้ฝัน!!

อ๊าาตัดไปแล้ว!!

ติ๊ด..ติติ๊ด..ติ๊ด..ติ๊ด..ตี่ติ๊ด

เฮ้ย!!

แล้วเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำเอาเจสะดุ้งพร้อมกับกระเด้งตัวจากโซฟาทันที มือรีบควานหาโทรศัพท์ที่หล่นอยู่ แล้วคว้ามันขึ้นมาด้วยใจที่เต้นระส่ำอีกครั้ง แม้ยังไม่ทันมองหน้าจอว่าใครโทรมา ก็รีบกดปุ่มรับสายอย่างรวดเร็ว (กลัวพลาดอ่ะ)

ฮะ..ฮัลโหล

ฮัลโหล เสียงปลายสายทุ้มเย็นเป็นเอกลักษณ์

ม..เมือง เหรอ?

ปลายเสียงนิ่งเงียบไปจนเจใจไม่ดี

ครับ ผมเอง

พอได้ยินเสียงตอบรับ รอยยิ้มหวานก็ปรากฏขึ้นแม้เจ้าตัวจะไม่รู้ตัวก็ตาม คุณรู้เบอร์ผมได้ยังไงเนี่ย

ผมขอมาจากคุณดลน่ะเอ่อ แล้วปลายสายก็เงียบไปอีกครั้ง

มีอะไรครับ..หรือว่าคุณมีปัญหาอะไร มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?!!

ป..เปล่าครับ ไม่มีอะไร ผมเพียงแค่ .. ทำไมวันนี้ไม่เข้ามาที่คลับล่ะครับ

เจอมยิ้ม ทำไมครับ รออยู่เหรอ

ก็..ทุกวันคุณจะมา

วันนี้ผมติดธุระกะทันหัน ขอโทษนะครับที่ทำให้รอ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อขึ้นแบบไร้เหตุผล

ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษคุณ

ขอโทษ?..เรื่องอะไรครับ

ก็เมื่อวานนี้..เอ่อ..เมื่อคืน..ที่ผม..เอ่อ..ชกคุณ..แล้ว..แล้วก็

เจพอจะนึกถึงสีหน้ากระอักกระอ่วนของอีกฝ่ายที่พยายามพูดกับเขาได้ ทำให้เสียงหัวเราะขำหลุดออกมาเบาๆ รู้สึกว่าปลายสายเงียบไปทั้งๆที่ยังพูดไม่จบประโยค

คุณหมัดหนักนะ..ดีที่ไม่ได้ตั้งใจชกผม ไม่งั้นผมคงลุกไม่ขึ้นแน่ๆ

ขอโทษครับ

ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก ผมยุ่งเรื่องส่วนตัวของคุณมากไปเองต่างหาก

ไม่ครับ..เป็นความผิดของผม..เมื่อวานผมอารมณ์ไม่ดีเลยพาลใส่คุณ..คุณไม่เป็นอะไรนะ

ไม่เป็นไรครับ แค่นี้ผมสบายมาก

เอกบอกว่าคุณโดนแก้วบาด

แผลเล็กนิดเดียว ไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก อย่าห่วงเลยครับ

เหรอครับ..ดีแล้วที่คุณไม่เป็นอะไรมาก น้ำเสียงท่าทางโล่งอก ..ขอบคุณนะครับที่ช่วยงานเมื่อวาน แล้วก็..ขอบคุณ..ที่ช่วยอยู่ดูแลผมเมื่อคืนด้วย

เจรู้สึกว่าคำพูดตอนท้ายของชายหนุ่มแผ่วเบาลง

ผมไม่รู้ว่าคุณมีปัญหาอะไร แต่ถ้าเห็นว่าเพื่อนคนนี้พอจะมีประโยชน์..อย่างน้อยก็แค่รับฟังปัญหาของคุณ ผมก็พร้อมจะไปหาคุณทันทีที่คุณต้องการ แต่ขอร้องว่าอย่าไปกินเหล้าเพื่อหนีปัญหาเลยนะ

ปลายเสียงเงียบไปอีกครั้ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ดูหนักแน่นขึ้น

ครับ..ขอบคุณคุณเจมาก

เรียก เจ สิครับ

ครับ..ขอบคุณเจมาก..แล้วอีกอย่าง..เอ่อ..คือ ปลายสายพูดอ้ำอึ้งแล้วก็นิ่งเงียบไปนาน

ครับ..มีอะไรอีก ผมรอฟังอยู่นะ

ถ้า..ถ้าผมอยากจะชวนคุณ..คือ..วันไหนถ้าคุณมา..คือ..

อะไรครับเมือง..ผมฟังไม่รู้เรื่องเลย

คือ..ผมอยากจะบอกคุณว่าถ้าวันไหนคุณมาที่คลับดึกและไม่อยากกลับบ้าน จะมานอนค้างที่ห้องพักของผมเมื่อไหร่ก็ได้นะครับ ดวงเมืองพูดโพล่งออกมาอย่างรวดเร็วจนเจเกือบฟังไม่ทัน

อะ..อะไรนะครับ!!

เอ่อ..ถ้าคุณฟังไม่ทันก็ไม่เป็นไร..งั้นแค่นี้นะครับ

เดี๋ยว..เดี๋ยวครับ ผมฟังทัน เจหัวเราะเสียงดังพร้อมกับใบหน้าที่กลายเป็นสีแดงเข้มกว่าเดิม แสดงว่าเมื่อคืนคุณรู้ว่าผมไปนอนค้างด้วยใช่ไหม

ปลายสายส่งเสียงรับคำเบาๆกลับมา

ไม่โกรธเหรอครับที่ถือวิสาสะไปนอนเตียงคุณน่ะ

ผมจะโกรธคุณได้ยังไง คุณช่วยผมจนเจ็บตัวแบบนั้น

เรื่องเล็กน้อยเอง แต่ผมดีใจมากเลยที่คุณชวน ผมต้องหาโอกาสไปค้างด้วยแน่ๆ หวังว่าเจ้าของจะยังยินดีต้อนรับนะ

แน่นอนครับ

หลังจากคำตอบอันแสนสั้นนั้นแล้ว การสนทนาก็หยุดลงไปชั่วครู่ ถ้างั้น

แต่แล้วทั้งสองกลับพูดขึ้นพร้อมกันในคำพูดเดียวกัน แล้วเจก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากปลายสาย (ทั้งๆที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน) ตัวเองจึงอดยิ้มออกมาด้วยไม่ได้

คุณพูดก่อนสิ เจบอก

ผมให้คุณพูดก่อน ดวงเมืองตอบกลับมาบ้าง

ผมอยากฟังของคุณก่อนนี่

ดวงเมืองนิ่งเงียบไปก่อนตอบกลับมาเบาๆ ผมอยากบอกว่าราตรีสวัสดิ์ครับ แล้ว..ผมจะรอคุณมาที่คลับ พรุ่งนี้

(ราตรีสวัสดิ์เช่นกันที่รักของผม ขอให้คุณนอนหลับฝันดี ผม..รัก..คุณ)

เจตอบกลับมาเป็นภาษาฝรั่งเศสอย่างรวดเร็วแล้วรีบกดตัดสายไปทันที ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะได้ยินหรือจะแปลคำพูดสุดท้ายออกหรือไม่ก็ตาม

แก้มที่แดงเข้มอยู่แล้วคราวนี้จึงแดงลามไปจนถึงใบหู และรู้สึกใบหน้าตัวเองร้อนผ่าวด้วยความเขินแบบไม่เคยเป็นมาก่อน ใจยังคงเต้นระรัวพร้อมกับความหวานซึ้งที่ยังตราตรึงอยู่ในอารมณ์ไม่เสื่อมคลาย

แต่ทว่า..กลับมีอีกเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นจากด้านหลังของเขา เสียง..ที่ทำให้เขาต้องสะดุ้งและรู้สึกเย็นวาบไปด้วยความตกใจเมื่อได้หันมามอง

นี่ใช่มั๊ย..คนที่พี่รัก!

TBC ลุ้นกันหรือเปล่าเอ่ย ตอนนี้ก็น่าร้ากกกอีกแล้ว หวานซ้า